در مكتب تشيّع حريم و حدود مقام ولايت و منصب امامت بايد كاملًا مورد توجّه قرار گيرد، و هيچ فرد ديگرى از هر طبقه و مرتبه نبايد در اين حريم و حرم داخل شود…

تبيين مسأله امامت معصوم عليه‏ السّلام و امتياز او با ساير افراد بايد سرلوحه شعائر و مبانى تشيّع قرار گيرد؛ و اين مسأله براى عموم، چه مسلمين و چه غير آنان روشن و مبرهن گردد كه مقام و موقعيّت امام معصوم عليه ‏السّلام ماوراى انديشه و توهّمات بشرى قرار دارد و هيچ فردى را نمى‏ توان به او مقايسه نمود.

 و وصول به مرتبه و درجه امام عليه السّلام از طوق و طاقت افراد بشر خارج است، مگر آن عدّه قليل كه با قدم راسخ و همّتى عالى و عزمى متين و مجاهدات پيوسته و سلوك مسير إلى الله حجب ظلمانى و نورانى نفس را طىّ نموده با وصول به مرتبه ولايت و تجرّد، در نفس امام عليه السّلام فانى و مندكّ گرديده‏اند؛ كه از اينان به عرفاى بالله و صاحبان مُلك ولايت و حائزان مرتبه تجرّد مطلق و فناء فى الله تعبير مى ‏شود.

 مذهب، اسم مكان و به معنى محل رفتن است. عرب مى‏گويد: الْمَذْهَبُ إلَى الْمَاءِ وَ إلَى الْكِلاء «راه به سوى آب و گياه» الْمَذْهَبُ إلَى شَرِيعَةِ الشَّطِّ «راه به سوى آبشخوار رودخانه».

? و چون راه به سوى وصول به دين اسلام داراى طُرُق متفاوتى گرديد، و هر كدام از علماى عامّه براى خود راهى را به سوى دين جستند همچون مذهب حَنَفى، و مذهب مالِكى، و مذهب حَنْبَلى، و مذهب شافِعى، راهى را كه امام صادق عليه السّلام به سوى آن دين قويم اختيار نمودند، به نام مذهب جعفرى گرديد.

? در زمان رسول اكرم صلّى الله عليه و آله و سلّم، دين داراى مذاهب مختلفه ‏اى نبود. همگى از راه خود رسول الله مى‏ رفتند و از وى تبعيّت مى ‏نمودند.